Mijn moeder wordt binnenkort 60. Dit brengt me in de gelegenheid om eens goed bij haar stil te staan en bij wat ze voor mij betekent.
Een moeder is voor een dochter natuurlijk een eerste indruk van hoe een vrouw zich gedraagt. Als je naar je moeder kijkt als dochter (of naar je vader als zoon) kun je twee dingen doen: je kunt je best gaan doen om op je moeder te gaan lijken, of je kunt je er juist tegen afzetten.
Ik koos voor het laatste. Ik wilde in geen geval worden als mijn moeder. Ik vond haar te volgzaam, te passief en te onderdanig. Ik zag haar gebrek aan vrijheid en ik dacht: dat gaat mij niet gebeuren!
In ons gezin hadden mannen meer vrijheid. Er werd meer naar mannen geluisterd dan naar vrouwen. Dit maakte dat ik me al jong ben gaan vermannen. Ik praatte hard, liep met grote, stevige stappen – liefst op bergschoenen-, rookte 3/4 zware shag en dronk zwarte koffie. Dit afzetten gaf me een gevoel van vrijheid en kracht.

Dit werkte goed totdat ik zelf moeder werd. Toen merkte ik dat ik in mijn stoerheid tekort schoot als moeder en daar werd ik onzeker van. Het lukte niet meer om altijd de touwtjes in handen te hebben en overal een antwoord op te weten.
Mijn oudste is nu zeven. Ondertussen ervaar ik dat het helpt om me niet meer te vermannen en mijn onzekerheid die dan voelbaar wordt toe te laten.
Door contact te maken met mijn angst ben ik mijn moeder gaan begrijpen en waarderen. Ik voel de zwaarte van leven in onzekerheid en angst. De laatste tijd hoor ik mezelf geschrokken gillen in de auto als er iets onverwachts gebeurd en ik er naast zit. Ik heb altijd gedacht dat dit aanstellerij was van mijn moeder toen zij bang was in de auto.
Ik heb best nog wel eens last van het gedrag van mijn moeder. Van de manier waarop zij met angst en onzekerheid omgaat. Maar ik kan nu in liefde naar haar kijken. En wat belangrijker is: ik kan nu liefde van haar ontvangen en het daarmee doorgeven aan mijn kinderen. Dit gevoel van verbinding maakt me erg gelukkig.

15 Reacties

  1. Danielle Boeser april 15, 2011

    Hoi Annemarie,

    Wat is dit zo herkenbaar zeg!!
    En wat goed dat je het zo hebt opgeschreven…

    Groetjes Danielle Boeser EuroPsyche

  2. Monique Gerritsen april 15, 2011

    Hoi Annemarie,
    Leuk om te lezen! Ik kreeg vandaag toevallig een kaartje van mijn dochter die kersvers moeder is geworden. Ze bedankte mij voor ons contact van de laatste tijd. Niet dat we het anders niet goed hebben met elkaar, maar de verhoudingen en de posities worden anders als er (klein) kinderen in het spel komen. En daar schrijf jij ook over.
    Groetjes en bedankt,
    Monique

  3. Willy Hoedjes april 15, 2011

    Dag lieve Annemarie,

    Wat een fijn lief stuk. Dank daarvoor.

  4. Bert den Hertog april 15, 2011

    Hoi Annemarie,

    Fijn weer eens één van jou verhalen te lezen. Ik had ze een beetje gemist merk ik nu.
    Heb je er wel eens aan gedacht, dat je iets vergelijkbaars metje vader hebt.
    Ik heb iets vergelijkbaars met mijn moeder. Misschien doordat ze er alleen voor stond vanaf mijn tiende, maar toch.
    Ik geloof niet strikt in die vader – zoon en moeder- dochter dingen. Ik denk dat je met allebei iets hebt van navolgen en/of afzetten.

    Je laatste alinea; daar gaat het om en ik denk (hoop) dat iedereen dit met zijn ouders krijgt of heeft; vroeg of laat. Soms zelfs pas na hun dood.

    Groeten en hopelijk tot ziens,

    Bert

  5. trudy burgwal april 15, 2011

    Fijn om te lezen dat er meer begrip voor je moeder is gekomen. Het is denk ik ook de bedoeling om van beide kanten te kijken en daarna er je eigen invulling aan te geven.

  6. Gilbert (Hannie's oudste broer) april 15, 2011

    De jeugd is het zelden eens met hun ouders.
    Erg normaal.
    Maar het beste van je leven komt pas als je ouder word en ziet de andere kant van je ouders.
    Moeder zei vaak “je zult wel anders praten als je zelf kinderen krijgt”
    Moeder had WEER gelijk.
    Gilbert(Canada)
    Hope to see you in the fall.

  7. Joke van Zijtveld april 15, 2011

    Mooi mens in ontwikkeling, een leven lang!Sterk in je kwetsbaarheid.
    Fijne verjaardag toegewenst,
    Joke

  8. Esther van Eersel april 16, 2011

    Lieve Annemarie,

    Wat een mooi verhaal heb je geschreven, de puurheid en al het werk dat je daarin al verzet hebt raken me. Dankjewel.

    Lieve groet,
    Esther

  9. Marieke Klok april 16, 2011

    Hoi Annemarie,
    Wat weet je het goed te verwoorden en zo (her)ken ik je ook, vooral het eerste gedeelte. Erg fijn zoals jullie relatie zich ontwikkeld, voor je moeder en voor jou.
    Hele fijne verjaardag samen gewenst van :
    Marieke

  10. Yvonne april 18, 2011

    Dank je wel voor het delen, Annemarie. Ja, heel herkenbaar. Wat een reis hebben we toch te maken om trots te zijn op vrouwelijkheid, op vrouw-zijn. Ja, mijn moeder heeft ook zo haar best gedaan binnen de ruimte die zij kreeg, binnen de ruimte die zij nam. Ja, ik ben blij dat ik steeds meer op haar lijk. Zij is een prachtige vrouw, die moeder van mij.

    Knuffel,

    Yvonne Sep

  11. Rianne Euwe april 18, 2011

    Prachtig stuk Annemarie, zeer herkenbaar ook!

  12. len van der hoeven april 18, 2011

    Hoi Annemarie,
    Als zoon van een moeder 78 jaar vitaal en kaarsrecht. Kwam ik het stuk tegen waar ze me niet steunde of liefdevol voor mij was. Ik heb later juist het ontbreken hiervan kunnen transformeren tot een innerlijke kracht.In die zin was het voor mij uiteindelijk heel goed. Van elke situatie kun je leren als je je eigen verantwoordelijkheid neemt. Fijn je berichten te lezen. Liefs, Len

  13. babette april 20, 2011

    Lieve annemarie,

    Ontroerend en wat zet je het weer mooi neer. Ik heb de berichtjes inderdaad ook gemist merk ik.
    lieve groet van Babette

  14. Riet april 25, 2011

    Hoi Annemarie, wat mooi om je woorden te lezen, en wat goed dat je weer iets schreef. Ik wilde vroeger erg mijn vaders meisje zijn, met hem mee werken op de boerderij. Pas heel veel later kon ik er ook trots op zijn, de dochter van mijn moeder te zijn. Gelukkig nog voordat ze overleed, zo hebben we nog veel moois samen beleefd.
    groetjes
    Riet

  15. Inge Land mei 2, 2011

    Dag Annemarie
    Wat een geschenk zijn kinderen toch om je in je eigen proces verder te brengen. Fijn voor jou èn voor je moeder en kinderen dat het leven en de liefde weer zijn gaan stromen.
    Ik vraag me even af: ‘Hoe zal het zijn als deze kinderen weer volwassen zijn?’
    hartelijke groet
    Inge

Naam (verplicht)

Email (verplicht)

Site

Speak your mind